مرگ تنها به يكى از امور نظامى مربوط به دعوت اسلامى تا اين اندازه است و آگاهىاش از اين‌كه خود شاهد بهره‌بردارى از دستاوردهاى اين نبرد نخواهد بود ، او را از اين آگاه بخشى باز نمىدارد و در آخرين لحظات عمر ، اين موضوع چنين فكرش را اشغال كرده ، چگونه ممكن است تصور كنيم حضرت در فكر آيندهء اسلام نباشد و براى حفظ و سلامت آن از خطرهاى احتمالى - پس از وفاتش - برنامه‌ريزى نكند ؟ ! [ اگر از همهء آنچه برشمرديم صرف‌نظر كنيم ] ، رفتار حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم درحال بيمارىاش ، به تنهايى براى نفى احتمال راه اوّل كافى است و ما را به اين حقيقت رهنمود مىسازد كه : ممكن نيست رهبر بزرگ ، حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و إله و سلّم در قبال آيندهء دعوت اسلامى به سبب عدم احساس خطر يا اهميت ندادن به آن ، موضعى منفى اتخاذ كند . اين حقيقت را تمامى مآخذ اسلامى اعم از شيعه و سنى نقل كرده‌اند كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلّم در آستانهء رحلت و در حالى كه شمارى از صحابه از جمله عمر بن خطاب در خانهء ايشان حضور داشتند ، مىفرمايد : « كاغذ و دواتى بياوريد تا وصيتى براى شما بنويسم كه هرگز بعد از آن گمراه نشويد » « 1 » . اين تلاش از جانب رهبر بزرگوار اسلام

--> ( 1 ) - صحيح بخارى ، ج 1 ، ص 37 ، كتاب العلم و ج 8 ، ص 161 ، كتاب الاعتصام ؛ صحيح مسلم ، ج 5 ، ص 76 ، باب الوصية ، چاپ محمّد على